2.   Planowanie

„Korzyści płynące z dobrego planowania są ogromne. Szacuje się, że każda minuta poświęcona na planowanie pozwala zaoszczędzić dziesięć minut pracy”- Brian Tracy

      Wspólnie z wychowankami podjęliśmy  rozmowę na temat istoty planowania,  zarówno zajęć obowiązkowych (sprawdziany, dyżury, klasówki), jak i czasu wolnego ( hobby, przyjemności, święta, zabawa). Przedstawiłam wychowankom najprostszy, przykładowy planer na miesiąc grudzień i poprosiłam o próbę uzupełnienia swojego planera, a  w konsekwencji analizie wykonanych postanowień.

3.   Zajęcia dla starszej młodzieży „ Nie spal się na starcie” na temat szkodliwości nikotyny

4.    „Przyklejeni do smartfonów…czyli z młodzieżą o tym, czym jest fonoholizm[i]”
Czym jest fonoholizm i jakie są jego konsekwencje, co nas oburza u osób używających telefony, tworzenie własnych zasad korzystania z telefonu.

 

---

[i] http://bycnauczycielem.blogspot.com/2018/08/fonoholizm-czyli-przyklejeni-do.html

 

 

5.   Zajęcia dla najmłodszych wychowanków w wieku przedszkolnym  z zakresu profilaktyki wykorzystywania seksualnego  „Gadki z psem, czyli proste rozmowy na trudne tematy”[i]

---

[i] www. gadki.fdds.pl

 

 

 

6.    Zajęcia skierowane dla wychowanków szkół ponadpodstawowych, mające na  celu  poszerzenie wiedzy na temat ryzykownych kontaktów seksualnych[i].

---

[i] Scenariusz ze strony Dajemy Dzieciom Siłę

 

 

7.   Zajęcia  o depresji pt: „Czy to na pewno depresja?”

Na zajęciach młodzież dowiedziała się m.in.:

•  czym jest depresja,
•  na jakie symptomy powinniśmy zwrócić uwagę,
•  jakie czynniki mogą powodować występowanie depresji,
•  co mówimy, a czego nie powinniśmy mówić chorej osobie,
•  gdzie możemy się udać po pomoc.

Zajęcia spotkały się z dużym zainteresowaniem młodzieży.

 

 

8.    Zajęcia dla wychowanków klas ósmych „Jak mądrze wybrać przyszłą szkołę i swój zawód?”

 

9.    Zajęcia na temat szacunku.

 

10.    Zajęcia na temat przemocy słownej.

 

11.   Spotkanie z wychowankami klas ósmych w celu prześledzenia ofert szkół,  sprecyzowania swoich planów edukacyjnych.

 

 

12.    Spotkanie 1,  z cyklu „Chcę być kimś” na podstawie książek Michała Zawadki „Chcę być kimś, czyli jak osiągać sukces w czasach, gdy wszyscy dookoła mają wywalone”

 

 

13.  Spotkanie 2,  z cyklu „Chcę być kimś” na podstawie książek Michała Zawadki „Chcę być kimś, czyli jak osiągać sukces w czasach, gdy wszyscy dookoła mają wywalone”

 

 

14.   Angielski z Quest for English – nauka języka angielskiego

16.

17.

 

 

18.

 

19.

 

19.

 

20.

 

21.

 

22.

.

23.

 

24.

 

25.

 

26.

 

27.

 

28.

 

29.

 

30.

 

31.

 

 

 

 

 

W styczniu pod okiem Pani Grażynki i Moniki zorganizowaliśmy spotkanie noworoczne. Było to bardzo miłe spotkanie, bo mogliśmy powspominać święta, jeszcze raz zaśpiewać dla naszych rodziców i pochwalić się pięknymi zdjęciami. Wspólnie ozdabialiśmy piernikowe ludziki . Było to słodkie i wzruszające spotkanie przy kawce i ciastku.

W lutym spotkanie nasi wychowawcy zorganizowali  spotkanie Walentynkowe. Spędziliśmy bardzo miło czas rozmawiając, grając w różne gry, m. in. w „5 sekund”, bilard, układając puzzle i zajadając się słodkościami.

W marcu z uwagi na pandemię i Covid-19 musieliśmy zawiesić spotkania z naszymi rodzinami, dla naszego i ich bezpieczeństwa.

Mamy nadzieję, że będziemy mogli niebawem korzystać z takich spotkań, bo bardzo się nam podobają, naszym najbliższym też.

Trening Zastępowania Agresji

            Agresja wśród młodzieży nie jest nowym zjawiskiem. Wynika to zarówno ze specyfiki współczesnego społeczeństwa, w którym na każdym kroku spotykamy się z agresją i przestępczością. Szczególnie w przypadku młodzieży tworzy to ogromny problem społeczny, kosztowny zarówno w kategoriach ekonomicznych, jak i w kwestii cierpienia, nieszczęścia, niezrealizowanych planów.

            Zarówno u dzieci i młodzieży, jak i u osób dorosłych, agresja inicjowana jest przez emocję złości, której nie zawsze są oni świadomi. Dzieciom brakuje umiejętności niezbędnych do radzenia sobie z frustracją, działają impulsywnie i opierają się na bezpośrednich korzyściach, co stanowi odzwierciedlenie braków umiejętności kontrolowania złości. Praca nad wglądem we własne emocje, dająca możliwość do zwiększenia kontroli nad swoimi reakcjami stanowi więc podstawę jakichkolwiek działań terapeutycznych.

            „Trening Zastępowania Agresji” został stworzony właśnie do pracy z osobami mającymi problemy z kontrolą zachowań agresywnych. Jest to program psychoedukacyjny opracowanym przez prof. Arnolda Goldsteina z USA w odpowiedzi na narastający problem agresji i przemocy. Jest programem zaakceptowanym i rekomendowanym do realizacji przez MENiS i znajduje się w banku rekomendowanych programów profilaktycznych. Stanowi on kompleksową interwencję terapeutyczną wobec dzieci i młodzieży opartą o różne ich przyczyny – zarówno wewnętrzne i zewnętrzne. Z obranej przez autorów perspektywy teoretycznej wyselekcjonowane zostały trzy kluczowe obszary deficytów, które stanowią dobrze skoordynowane i zintegrowane moduły treningu. Są to:

·         Trening umiejętności społecznych – nabywanie przez uczestników treningu umiejętności społecznych daje im szansę na opanowanie społecznych substytutów dotychczasowych działań agresywnych. W trakcie treningu młodzież uczy się umiejętności: skarżenia się, rozumienia czyichś uczuć, przygotowania do trudnej rozmowy, radzenia sobie z czyimś gniewem, unikania bójek, pomagania innym, radzenia sobie z oskarżeniem, radzenia sobie z presją grupy, wyrażania sympatii (miłości), reagowania na niepowodzenia.

·         Trening Kontroli Złości – ma na celu nauczenie młodych ludzi hamowania złości poprzez stosowanie łańcucha zachowań, złożonego z następujących ogniw: identyfikowanie wyzwalaczy, identyfikowanie sygnałów, używanie reduktorów złości, używanie monitów, myślenie o przyszłości, dokonywanie samooceny.

·         Wnioskowanie moralne – pozwala podnieść u uczestników poziom uczciwości, sprawiedliwości i skłonić do większego liczenia się z potrzebami i prawami innych ludzi, poprzez dyskutowanie na różnych poziomach wnioskowania moralnego dylematów moralnych dotyczących sytuacji występujących w ich życiu.

„Angielski w trzech słowach”

           Jednym z kluczowych zadań naszej placówki jest rozwój naszych wychowanków w zakresie edukacji. Każdego dnia towarzyszymy im, wspieramy ich i aktywnie pomagamy w nauce, odrabianiu lekcji, przygotowywaniu się do sprawdzianów, zdobywaniu wiedzy. W bieżącym roku szkolnym szczególny nacisk położony został na naukę języków obcych, którego znajomość w dzisiejszych czasach odgrywa tak ważną rolę. Przy obecnym rozwoju technologii, komunikacji, współpracy międzynarodowej, każdy członek społeczeństwa, będzie musiał posługiwać się tym językiem zarówno obecnie w szkole, jak i w życiu dorosłym m. in. w pracy. By odpowiednio przygotować naszych wychowanków do wymagań dzisiejszego świata i samodzielnego w nim życia stworzony został przez wychowawców naszej placówki autorski program nauki języka angielskiego pod hasłem „Angielski w trzech słowach”.

            Wychowankowie przez 5 dni w tygodniu uczą się / utrwalają sobie słówka – po 3 dziennie. Pogrupowane są one w tygodniowe panele tematyczne, które obejmują między innymi następujące kategorie: warzywa i owoce, Boże Narodzenie, zjawiska atmosferyczne, zawody, odżywianie, zwierzęta, wakacje, przybory kuchenne, komputer i świat internetu, sport, Wielkanoc i wiele innych. Aby ułatwić podopiecznym zapamiętywanie słówek, wychowawcy przedstawiają je w kolorowej i zabawnej formie. Nauka poprzez zabawę jest bowiem dużo bardziej efektywna. Zdobyta przez wychowanków wiedza jest regularnie sprawdzana – raz w miesiącu odbywa się sprawdzian, w którym trzeba uzyskać przynajmniej 50% punktów. By zmobilizować uczestników do pracy, sprawdziany te organizowane są w formie konkursów – każdy zdobywa punktów, które są odnotowywane, a na koniec roku szkolnego nastąpi rozstrzygnięcie, podczas którego osoba o największej ilości punktów zostanie nagrodzona.

           W dzisiejszym świecie internet odgrywa niezwykle ważną rolę w życiu dzieci i młodzieży. Obecne pokolenie nie zawsze dzieli już świat na realny i wirtualny, ale na co dzień, naturalnie, posługuje się mediami elektronicznymi utrzymując za ich pośrednictwem relacje rówieśnicze, wyrażając siebie, bawiąc się, ucząc, rozwijając swoje pasje i zainteresowania. Mają dużo wyższe kompetencje w tym zakresie niż ludzie dorośli. Niemniej bardzo często brakuje im krytycznego spojrzenia na niebezpieczeństwa związane z siecią. Jak wskazują jednak dane z badań oraz instytucji niosących pomoc w tego typu sytuacjach, przemoc rówieśnicza w sieci i rozmaite formy wykorzystywania seksualnego nieletnich są codziennością i dotykają nawet do kilkudziesięciu procent młodzieży. Liczba przypadków uznawanych za przejawy tzw. cyberprzemocy, czyli przemocy z użyciem internetu oraz telefonów komórkowych rośnie w zastraszającym tempie. Dzieci często nie mają świadomości podejmowania takich działań, uczestniczenia w nich oraz ich konsekwencji. Dzieci korzystające z internetu są także narażone na kontakt z materiałami, które mogą mieć szkodliwy wpływ na ich rozwój psychiczny. Dotyczy to filmów, zdjęć, tekstów o charakterze pornograficznym, prezentujących przemoc, promujących niepożądane zachowania, także używki. Przy pomocy komunikatorów i portali społecznościowych młodzi ludzie łatwo nawiązują kontakty z nowymi osobami, często także takimi, których nie znają w świecie rzeczywistym. Przy niewiedzy i łatwowierności młodych internautów stają się oni często ofiarami przestępstw z użyciem sieci: oszustw, wyłudzeń, włamań komputerowych. Zdarza się, że dzieci podają w sieci prywatne informacje (np. dane osobowe) czy umawiają się na spotkania. Jest to szczególnie niebezpieczne także w związku z częstymi przypadkami  uwodzenia dzieci w internecie. Niezwykle duża dostępność internetu, także za pośrednictwem urządzeń przenośnych (telefony komórkowe, smartfony, tablety itp.) prowadzi także do kolejnego znaczącego problemu, jakim jest  nadużywanie korzystania z internetu, prowadzące nawet do uzależnienia. Zdarzają się przypadki, w których młodzi ludzie praktycznie całą swoją życiową aktywność przenoszą do sieci i stają się praktycznie niezdolni do funkcjonowania poza nią.

            Rozwiązaniem powyższych problemów nie jest jednak izolowanie dzieci i młodzieży od komputera, ale edukacja dotycząca bezpiecznego korzystania z internetu.

Cele programu:

ñ    uwrażliwienie wychowanków na zjawiska cyberprzemocy i uwodzenia w sieci, przekazanie wiedzy o zagrożeniach,

ñ    promocja pozytywnych zastosowań internetu,

ñ    uświadomienie konsekwencji nadużyć związanych z internetem zarówno dla ofiar, jak           i sprawców,

ñ    wypracowanie reguł bezpiecznego i kulturalnego korzystania z sieci oraz zasad reagowania w sytuacjach cyberprzemocy,

ñ    pokazanie jak zachować się w krytycznej sytuacji, przekazanie kontaktów do specjalistów,

ñ    przekazanie wiedzy na temat zagrożeń płynących z nadużywania internetu i komputera oraz ryzyka uzależnienia,

ñ    skłonienie do autorefleksji na temat czasu spędzanego w internecie i jego wpływu na pozostałe codzienne czynności,

            Program zajęć stworzony został  w oparciu o scenariusze i materiały edukacyjne dostępne na stronie internetowej Fundacji Dzieci Niczyje. Poszczególne elementy kolejnych spotkań zaczerpnięte zostały z następujących scenariuszy: „W sieci”, „Stop cyberprzemocy”, „Dzień z życia” oraz „Sieciaki”.

Do celów programu należą:

• Nabycie umiejętności wyrażania własnych uczuć i poglądów w sposób nie naruszający granic innej osoby oraz bez użycia agresji.

• Nabycie umiejętności samodzielnego decydowania o rzeczach ważnych oraz świadomego podejmowania decyzji dotyczących ważnych spraw życiowych.

• Przygotowanie wychowanków do pełnienia ról społecznych np. roli matki, ojca, męża, żony, pracownika, pracodawcy.

• Nauka poruszania się po instytucjach użyteczności publicznej oraz nabycie umiejętności w zakresie przydziału lokalu, meldowania się, wydawania dokumentów, pomocy materialnej itp.

• Pomoc wychowankom w poznaniu oczekiwań zawodowych, do których dążą w życiu oraz możliwości, które są w stanie rzeczywiście osiągnąć.

• Samodzielne poruszanie się po rynku pracy.

• Nauka organizowania kuchni, przygotowywania potraw, układania jadłospisu, kupowania i przechowywania artykułów żywnościowych, posługiwania się sprzętem kuchennym, estetyki podawanych potraw.

• Nauka posługiwania się artykułami gospodarstwa domowego (pralka, suszarka, żelazko itp.), zapoznanie z zasadami segregacji odzieży, dostosowywania temperatury i środków piorących.

• Nabycie odpowiedniej wiedzy w zakresie bezpieczeństwa podczas posługiwania się urządzeniami elektronicznymi, narzędziami, podczas wykonywania drobnych prac domowych.

• Wyrobienie w wychowankach nawyku o dbanie o swoje zdrowie oraz nabycie umiejętności rozmawiania z lekarzem o swoim stanie zdrowia.

• Zaznajomienie z głównymi zasadami udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej.

• Samodzielne planowanie i gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi oraz czasem.

Program realizowany jest zarówno na terenie placówki, jak i poza nią. Zajęcia organizowanie są w formie cyklu spotkań z psychologiem i pedagogiem, wizyty w Urzędzie Miasta, spotkania z członkiem Komisji Mieszkaniowej oraz pracownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy, spotkań z doradcą zawodowym, a także lekarzem, pielęgniarką i ratownikiem medycznym oraz cykl zajęć prowadzonych przez pracowników placówki (wychowawców, kucharki, intendentkę). 

Aktualizacja 2020

W tym roku wznowiliśmy cykl spotkań nt. wdrażania do samodzielności.

Spotkania te mają na celu ułatwić naszym starszym koleżankom i kolegom start w dorosłe, samodzielne życie. Tematy, które „przepracowują” z nami nasza pani dyrektor, nasi wychowawcy, pedagog, psycholog i pracownik socjalny:

1. Wdrażanie do podejmowania samodzielnych decyzji i ponoszenia odpowiedzialności za ich skutki.

2. Wdrażanie do samodzielnego załatwiania własnych spraw urzędowych.

3. Przygotowywanie jadłospisów.

4. Kupowanie artykułów żywnościowych (ilościowo, jakościowo).

5. Posługiwanie się sprzętem kuchennym

6. Utrzymywanie w czystości miejsca przygotowania i spożywania posiłków-wykorzystanie odpowiednich środków czystości

7. rozszerzanie wiadomości o potrzebach żywieniowych człowieka dla jego prawidłowego rozwoju w poszczególnych fazach życia

8. Załatwianie formalności związanych z uzyskiwaniem mieszkania, pracy, pomocy materialnej.

9. Współdziałanie w grupie, wspólna odpowiedzialność za wykonywaną pracę i powierzone zadania.

10. Wypełnianie druków, formularzy, nauka pisania podań, życiorysów, załatwianie formalności biurowych w urzędach, instytucjach, zakładach pracy.

11. Wyrabianie postaw interpersonalnych tj. poczucia własnej wartości, samoakceptacji, wyrażanie własnych uczuć i poglądów, obrona swoich spraw, zachowań asertywnych i pozytywnej autoprezentacji.

12. Prowadzenie gospodarstwa domowego, regulowanie należności, gospodarowanie budżetem domowym.

13. Prowadzenie gospodarstwa domowego, dokonywanie drobnych napraw, gdzie szukać pomocy fachowców.

14. Prowadzenie gospodarstwa domowego, pranie, segregacja odzieży, dobór środków piorących.

(Międzynarodowa Konwencja Praw Dziecka, art. 18)

    Dla dziecka najważniejszymi osobami na całym świecie są rodzice. To oni są pierwszymi opiekunami i wychowawcami, stąd ich ogromny wpływ na rozwój psychiki dziecka. Zgodnie ze słowami Lwa Wygotskiego „to dzięki innym stajemy się sobą”. Rodzice biorą na siebie odpowiedzialność za rozwój dziecka na każdej płaszczyźnie, między innymi fizycznej, emocjonalnej i duchowej. To właśnie w rodzinie rozwijają się pierwsze wyobrażenia o własnym miejscu w życiu społecznym, kształtują się podstawowe cechy charakteru dziecka. Wywiera ona istotny i znaczący wpływ na zachowanie się jednostek, ich stosunek do innych osób, świata wartości, do systemu norm i wzorów postępowania. Wpływ ten ma największe znaczenie dla tego, jaką osobą będzie dziecko gdy dorośnie, jak ukształtuje się jego osobowość i jakimi wartościami będzie się kierowało w życiu.

   Jednym z kluczowych działań naszej placówki mających na celu poprawę relacji rodzinnych jest pomoc w likwidowaniu nieprawidłowości tkwiących w systemie rodzinnym oraz ich przyczyn poprzez nabywanie przez rodziców świadomości pełnionych ról i ich wpływu na dzieci, a także nabywanie kompetencji wychowawczych.

Cele programu:

• kreowanie świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa – uświadomienie rodzicom, że skuteczność wychowania w znacznym stopniu zależy od osoby wychowującej, co w praktyce oznacza, że aby zmienić dziecko, często należy zacząć od zmiany siebie,

• pogłębienie świadomości dotyczącej procesu wychowania – ukazanie, że skuteczne wychowanie nie może mieć miejsca, jeśli wychowawca nie opiera go na jasnym, czytelnym systemie wartości, który sam posiada i realizuje,

• poszerzanie swojej wiedzy na temat uczuć, nabywanie umiejętności radzenia sobie z własnymi uczuciami oraz towarzyszenia dzieciom, przeżywającym określone stany emocjonalne,

• poprawa relacji i kontaktów rodzinnych,

• pogłębienie samoświadomości i refleksji na temat skuteczności określonych metod wychowawczych, ułatwiające kwestionowanie niektórych funkcjonujących stereotypów,

• wyposażanie w odpowiednie umiejętności i kompetencje w tym zakresie – analizowanie sposobów zachęcania dzieci do współpracy i samodzielności, doświadczanie konstruktywnego sposobu rozwiązywania problemów, wytyczania granic, stosowania pochwał,

• skuteczniejsze pomaganie dziecku (poprzez rodziców) w budowaniu pozytywnej samooceny, doświadczaniu poczucia własnej wartości, wygaszaniu zachowań niepożądanych, nabywaniu ważnych życiowo kompetencji społecznych.

Zajęcia mają charakter warsztatowy, składają się w dużej mierze z ćwiczeń, które wymagają czynnego i aktywnego udziału uczestników. Ćwiczenia dobrane są tak, by optymalnie charakteryzowały myśl przewodnią, skłaniają do refleksji nad samym sobą i zachęcają do wspólnej dyskusji i wymiany doświadczeń.

Spotkania odbywają się raz w miesiącu, trwają około jednej godziny zegarowej, a prowadzone są przez psychologa pracującego w placówce.

Cele programu:

1) Cele edukacyjne:

• poszerzanie wglądu i wiedzy o samym sobie,

• zwiększenie rozumienia mechanizmów społecznych,

• uczenie się rozpoznawania emocji,

• wyrażanie ich zgodne z zasadami funkcjonowania społecznego,

• poznanie sposobów radzenia sobie z negatywnymi uczuciami,

• uczenie się pełnienia określonych ról społecznych,

• uczenie się rozwiązywania konfliktów interpersonalnych,

• nabywanie umiejętności skutecznej komunikacji.

2) Cele rozwojowe:

• zaspokajania potrzeb istotnych na danym etapie rozwoju,

• zapewnienie poczucia przynależności do grupy oraz akceptacji,

• rozwój empatii,

• uświadomienie własnych trudności i ograniczeń, a także własnego potencjału i możliwości zmiany.

3) Cele terapeutyczne:

• odreagowanie napięć emocjonalnych,

• kontrolowanie swoich stanów emocjonalnych,

• hamowanie reakcji agresywnych,

• zwiększenie poziomu otwartości,

• dostarczenie doświadczeń korekcyjnych,

• wzmacnianie poczucia własnej wartości,

• ćwiczenie nowych sposobów zachowania oraz nabycia nowych umiejętności interpersonalnych, takich jak: asertywność, podejmowanie decyzji, szukanie wsparcia i pomocy, skuteczna komunikacja, współpraca.

Zajęcia mają charakter ustrukturalizowany, każde z nich ma swój cel szczegółowy, podporządkowany celom ogólnym oraz rodzaje aktywności służące jego osiągnięciu. Każde ze spotkań przebiega według schematu:

1. Rytualne powitanie będące informacją o rozpoczęciu zajęć i podzielenie się informacjami na temat wydarzeń mających miejsce przed zajęciami, bądź na temat stanu emocjonalnego uczestników.

2. Zastosowanie gier i zabaw wyciszających lub energetyzujących w zależności od nastroju grupy.

3. Zastosowanie gier i ćwiczeń psychokorekcyjnych, edukacyjnych lub rozwojowych – istotą tej części zajęć jest zdobywanie doświadczeń emocjonalnych i poznawczych.

4. Podsumowanie /ocena każdego ćwiczenia jest elementem niezbędnym. Skłania ona do nazwania i wyrażania własnych odczuć i spostrzeżeń, dostrzegania związków między wydarzeniami w grupie a życiem codziennym.

5. Zajęcia kończone są rundką i rytualnymi pożegnaniami.

Całe zajęcia przebiegają zgodnie z zasadami ułożonymi i zaakceptowanymi przez samych uczestników, które mają na celu porządkowanie zajęć i osiągnięcie zamierzonych celów socjoterapeutycznych, ale także przede wszystkim zapewnienie uczestnikom poczucia bezpieczeństwa.

Zajęcia trwają jedną godzinę zegarową i odbywają się raz w tygodniu. Uczestnicy podzieleni są na kilkuosobowe grupy (3-5), każda z nich ma określony dzień tygodnia i godzinę, o której się spotyka. Osobą prowadzącą zajęcia jest psycholog Domu Dziecka.